En dan word je ineens wakker.. Je hebt een mond zo droog als de sahara. Je hoofd lijkt wel een op hol geslagen subwoofer, je hoest alsof je de blaftyfus hebt en het lijkt alsof er op je kamer kinderlijkjes liggen weg te rotten..
Het was gister weer zo’n avond… Even een korte terugblik.

Het weekend kwam in zicht en je had je dit keer écht voorgenomen om je door niemand te laten overhalen om te gaan stappen. Een weekend rust kan echt geen kwaad als je je bedenkt dat je van de weekenden van de afgelopen maanden enkel zwarte gaten in je geheugen hebt overgehouden.
Vrijdagavond 18.00 uur en je bent op weg naar huis na een vermoeiend weekje. Al de hele dag krijg je smsjes en telefoontjes van je vrienden die ineens massaal een teken van leven vertonen.
Wat je vanavond gaat doen? Of je mee komt zuipen? Of er weer gefeest gaat worden?
Je denkt terug aan wat je met jezelf had afgesproken en besluit een compromis te sluiten.. Je gaat wel even gezellig wat drinken maar je maakt het niet te laat, en absoluut niet zat!
Zo gezegd zo gedaan, thuis heb je gegeten, gedoucht en je klaar gemaakt. Je wacht op de vriend die met je meefietst en als die is gearriveerd vertrek je naar de plek van bestemming.
Er wordt gezellig wat gepokerd en gebuurt en stilaan wordt het tempo van alcoholische versnaperingen aardig opgevoerd.
..Hier stop ik even. Want op dit moment had er eigenlijk dat stemmetje in je hoofd moeten klinken die je herinnerde aan hetgeen wat je met jezelf had afgesproken een paar uur eerder. Maar helaas, dat ó zó verstandige stemmetje heeft last van een plotselinge poliep en is nergens meer te bekennen..
Terug naar het verhaal. Iedereen wordt losser en het begint enorm gezellig te worden. De muziek gaat harder en er wordt tot afgrijzing van sommige een microfoon achter de bar vandaan getoverd.
De mooiste klassiekers worden op professionele wijze verkracht en om de pijn aan de trommelvliezen te verzachten kun je maar 1 ding doen.. Juist! Nog meer zuipen.
Hierna kom je op het schappelijke tijdstip van 00.00, middernacht. De laatste mogelijkheid om alsnog naar huis te gaan en je bed te gaan vergezellen.
Maar helaas, in plaats van de afslag richting huis en bed te maken, maak je samen met de rest van je vrienden een bocht de andere kant uit. Richting de stad.
Hier gaan alle remmen los. Vieze shotjes en bier en whisky om de smaak weg te spoelen. Voor je het weet is het sluitingstijd maar uiteraard heb je dan geen zin om naar huis te gaan.. Dus wat doe je dan?
JUIST! De plaatselijke friettent/kebabboer/pizzabakker die nog open is terroriseren! Want ineens krijg je honger alsof je uit Ethiopië komt en smaakt al het eten als in een 3 sterrenrestaurant. Je besluit de eigenaar zelfs nog een dikke fooi te geven omdat hij zo’n heerlijk broodje frikandel had bewaard. Later bleek het uit een of ander raar warmhoudkastje te komen waar al 2,5 uur lang de bacteriën vrij spel hadden maar op dat moment smaakte het hemels.

Zat moe en voldaan ga je op zoek naar je fiets om eindelijk naar huis te gaan.
Je kunt alleen je fiets nergens meer vinden, het stortregent en er is nergens een taxi te bekennen. Dat maakt je echter helemaal niks uit! Je loopt fluitend naar huis want je weet dat je er de dag erna toch niets meer van herinnert..